Prawie każdy dorosły Polak wie, jak wygląda ortalion, choć niewielu potrafi powiedzieć, czym właściwie jest. Wystarczy jednak wspomnieć o szeleszczącej kurtce w kolorze granatu albo butelkowej zieleni, którą w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych nosiła połowa kraju, żeby obraz pojawił się sam. Ta sama tkanina, tylko w nowocześniejszej wersji, chroni dziś przed deszczem parasole ogrodowe, markizy tarasowe, namioty, pokrowce na łódki i meble oraz dziesiątki innych rzeczy, które muszą wytrzymać kontakt z pogodą. Ortalion przeszedł drogę od modowego symbolu PRL-u do jednego z najbardziej praktycznych materiałów technicznych dostępnych na metry. W tym artykule tłumaczymy, czym dokładnie jest, jak zbudowana jest jego powłoka, czym różni się od kodury, oxfordu i brezentu, jak go szyć bez psucia szczelności i jak prać, żeby posłużył lata.
Co to jest ortalion? Definicja
Ortalion to cienka, gęsto tkana tkanina syntetyczna – najczęściej poliamidowa lub poliestrowa – pokryta od spodu powłoką z poliuretanu, która nadaje jej wodoszczelność. Kluczowe są tu dwa elementy działające razem. Pierwszym jest bardzo ciasny splot płócienny z cienkich, mocnych nitek, który sam z siebie już mocno utrudnia przenikanie wody i wiatru. Drugim jest właśnie powłoka: warstwa poliuretanu (oznaczana jako PU) nanoszona na lewą stronę materiału, często w wersji srebrnej, która dodatkowo odbija promieniowanie słoneczne. Bez tej powłoki mielibyśmy zwykłą, lekko wiatroszczelną taftę – dopiero laminat robi z ortalionu materiał przeciwdeszczowy.
Charakterystyczna dla ortalionu jest kombinacja cech, których rzadko udaje się połączyć w jednej tkaninie: bardzo niska gramatura przy wysokiej wytrzymałości na rozerwanie. Typowy ortalion waży od około 60 do 120 g/m², czyli mniej niż koszulowa bawełna, a mimo to znosi obciążenia, przy których zwykła tkanina naturalna dawno by pękła. Materiał nie chłonie wody, więc nie robi się ciężki po deszczu i schnie w kilkanaście minut. Nie kurczy się w praniu i nie rozciąga pod własnym ciężarem, co ma ogromne znaczenie przy naciąganych osłonach, gdzie każdy centymetr luzu psuje efekt. Jest też odporny na pleśń i gnicie, bo nie ma w nim celulozy, którą mogłyby żywić się grzyby.
Precz z ortalionowymi stereotypami
Warto od razu rozprawić się z jednym nieporozumieniem. W polszczyźnie potocznej „ortalion” bywa używany jako synonim każdej szeleszczącej, wodoodpornej tkaniny, a nawet jako nazwa kurtki. To skrót myślowy. Ortalion jest materiałem, nie produktem – kurtka ortalionowa to kurtka uszyta z ortalionu, podobnie jak plandeka jest wykonana z brezentu, ale sama brezentem nie jest. Ta różnica bywa istotna, gdy szukasz materiału na metry i chcesz wiedzieć, czego dokładnie szukać.
Skąd wzięła się nazwa „ortalion”?
Nazwa ma pochodzenie handlowe, nie techniczne. Ortalion był początkowo włoskim znakiem towarowym, pod którym w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku sprzedawano bardzo cienką tkaninę poliamidową nowej generacji. Włoski przemysł chemiczny był wówczas jednym z europejskich liderów produkcji nylonu, a lekkie, nieprzemakalne płaszcze z tego materiału stały się produktem eksportowym rozpoznawalnym w całej Europie. Do Polski nazwa dotarła razem z towarem i przyjęła się natychmiast – była krótka, brzmiała nowocześnie i nie miała rodzimego odpowiednika.
Potem stało się to, co przydarza się wielu udanym markom: nazwa własna przeszła do języka potocznego i stała się określeniem całej kategorii produktów. Dokładnie tak samo, jak „adidasy” zastąpiły buty sportowe, a „pampers” – pieluchę jednorazową. Dziś nikt w Polsce nie traktuje słowa „ortalion” jako nazwy handlowej. Oznacza ono po prostu lekką, powlekaną tkaninę przeciwdeszczową, niezależnie od tego, kto ją wyprodukował i czy podstawą jest poliamid, czy poliester.
Ten językowy skrót ma jednak praktyczną konsekwencję dla kupującego. Skoro „ortalion” nie jest już nazwą jednego, konkretnego produktu o określonej specyfikacji, to dwa materiały sprzedawane pod tą samą nazwą mogą się od siebie sporo różnić – gramaturą, rodzajem powłoki, odpornością na słup wody. Dlatego przy zakupie zawsze warto zejść poziom niżej i sprawdzić parametry, zamiast opierać się wyłącznie na nazwie. Wrócimy do tego w sekcji o wyborze materiału.
Z czego robi się ortalion? Budowa i surowce
Osnowa: poliamid albo poliester
Historyczny ortalion był tkaniną poliamidową, czyli nylonową. Poliamid ma najwyższy w grupie syntetyków stosunek wytrzymałości do masy – jest jednocześnie jednym z najlżejszych i jednym z najmocniejszych włókien tekstylnych, jakie potrafimy wyprodukować. Jest też bardziej miękki i lepiej się układa niż poliester, przez co materiał ma przyjemniejszy „chwyt” i ładniej drapuje. Ma za to dwie wady: chłonie odrobinę więcej wilgoci i szybciej traci kolor pod wpływem promieniowania UV.
Współczesny ortalion sprzedawany na metry jest częściej poliestrowy. Poliester ustępuje poliamidowi wytrzymałością na rozerwanie, ale wygrywa tam, gdzie liczy się zastosowanie zewnętrzne: znacznie lepiej znosi słońce, praktycznie nie chłonie wody, jest bardziej stabilny wymiarowo i tańszy w produkcji. Do parasoli, markiz, namiotów i pokrowców, które spędzają na zewnątrz cały sezon, to po prostu lepszy wybór. Jeśli szukasz materiału na osłonę wystawioną na pełne słońce, poliestrowa baza jest wartością samą w sobie. Więcej o samym włóknie znajdziesz w naszym artykule Co to jest poliester – fakty i mity.
Splot: gęsto i cienko
Ortalion tka się splotem płóciennym – najprostszym możliwym, w którym nitka wątku przechodzi na przemian nad i pod nitką osnowy. Przy bardzo cienkiej przędzy i dużej gęstości nitek na centymetr daje to powierzchnię niemal pozbawioną porów. Gęstość podaje się często w jednostce T (na przykład 170T, 190T, 210T), która opisuje sumaryczną liczbę nitek na cal kwadratowy – im wyższa, tym ciaśniejsza tkanina. Grubość samej przędzy opisuje z kolei denier (D): 70D to bardzo lekki materiał na odzież, a 210D to już mocna tkanina na pokrowce i torby.
Powłoka: poliuretan, często srebrny
Sercem ortalionu jest laminat. Na lewą stronę tkaniny nanosi się warstwę poliuretanu, która wypełnia mikroskopijne przestrzenie między nitkami i tworzy ciągłą, nieprzepuszczalną barierę. Woda zostaje na powierzchni prawej strony i po niej spływa, zamiast wnikać w strukturę materiału. Bardzo popularny jest wariant z powłoką srebrną – dodatek pigmentu odbijającego światło sprawia, że materiał nie tylko nie przepuszcza wody, ale też skutecznie blokuje promieniowanie słoneczne i obniża temperaturę pod osłoną. Dlatego ortalion srebrny jest domyślnym wyborem na parasole i markizy, gdzie chodzi o cień równie mocno, jak o ochronę przed deszczem.
Powłoka jest jednocześnie największą zaletą i najwrażliwszym elementem ortalionu. Warstwa PU nie lubi wysokiej temperatury, agresywnych detergentów ani mechanicznego tarcia. To jedna warstwa polimeru grubości ułamka milimetra – łatwo ją uszkodzić gorącym żelazkiem, praniem w sześćdziesięciu stopniach albo szorowaniem szczotką.
Właściwości ortalionu
| Cecha | Wartość typowa | Co to oznacza w praktyce |
|---|---|---|
| Gramatura | ok. 60–120 g/m² | Lekki jak podszewka, nie obciąża konstrukcji parasola ani stelaża |
| Wodoszczelność | zwykle kilkaset do ok. 1500 mm słupa wody | Wytrzymuje normalny i intensywny deszcz, nie nadaje się pod ciśnienie (np. plecak przygnieciony w ulewie) |
| Chłonność wody | praktycznie zerowa | Nie robi się ciężki, schnie w kilkanaście minut |
| Stabilność wymiarowa | bardzo wysoka | Nie kurczy się w praniu, nie rozciąga pod ciężarem wody |
| Odporność na UV | dobra (wersja poliestrowa, powłoka srebrna) | Kolory trzymają się przez sezony, materiał nie kruszeje po jednym lecie |
| Odporność biologiczna | pełna | Nie pleśnieje, nie gnije, nie jest pożywką dla grzybów |
| Oddychalność | brak lub minimalna | Pod szczelną powłoką skrapla się para — istotne przy odzieży i namiotach |
| Odporność na przetarcia | średnia | Ustępuje kodurze i brezentowi, nie na kolana i dna toreb |
Dwa wiersze z tej tabeli wymagają komentarza, bo to właśnie o nie rozbija się większość rozczarowań ortalionem. Pierwszy to oddychalność. Powłoka poliuretanowa, która nie przepuszcza wody do środka, tak samo skutecznie nie przepuszcza pary wodnej na zewnątrz. W kurtce ortalionowej po godzinie marszu robi się wilgotno nie dlatego, że materiał przecieka, tylko dlatego, że własny pot nie ma dokąd uciec. To samo dzieje się w namiocie: rano na wewnętrznej stronie poszycia jest kondensat. To nie wada wykonania, tylko fizyka materiału powlekanego. Nowoczesne membrany oddychające to zupełnie inna, znacznie droższa technologia.
Drugi to odporność na przetarcia. Ortalion jest zaskakująco mocny na rozerwanie, ale nie jest materiałem ściernym. Cienka przędza szybko przeciera się w miejscach stałego kontaktu z szorstką powierzchnią, a razem z przędzą odchodzi powłoka i kończy się wodoszczelność. Dlatego na dna toreb, pokrowce ciągnięte po betonie czy elementy narażone na ocieranie o krawędzie lepiej wybrać kodurę albo tkaninę Codura, a ortalion zostawić tam, gdzie liczy się lekkość.
Ortalion a kodura, oxford, brezent i plandeka PVC
Nazwy tkanin zewnętrznych mieszają się w sklepach na tyle często, że warto ustawić je obok siebie. Wszystkie pięć materiałów chroni przed wodą, ale robią to inaczej i do zupełnie innych zastosowań. Poniższe zestawienie pozwala w kilkanaście sekund sprawdzić, czy sięgasz po właściwą tkaninę.
| Materiał | Gramatura | Mocna strona | Słaba strona | Typowe zastosowanie |
|---|---|---|---|---|
| Ortalion | 60–120 g/m² | Najlżejszy, szybko schnie, tani | Mała odporność na ścieranie, brak oddychalności | Parasole, markizy, namioty, lekkie pokrowce, wiatrówki |
| Oxford | 150–250 g/m² | Dobry kompromis waga/wytrzymałość, ładna faktura | Cięższy od ortalionu | Poduszki ogrodowe, torby, leżaki, pokrowce |
| Kodura / Codura | 250–450 g/m² | Bardzo wysoka odporność na przetarcia i rozdarcia | Sztywna, ciężka, gorzej się układa | Dna toreb, plecaki, pokrowce robocze, elementy narażone na tarcie |
| Brezent | 300–600 g/m² | Naturalny, oddychający, estetyczny, bardzo trwały | Ciężki, chłonie wodę bez impregnatu, wymaga konserwacji | Namioty klasyczne, torby premium, plandeki, płótno malarskie |
| Plandeka PVC | 400–900 g/m² | Pełna wodoszczelność, odporność na chemikalia | Bardzo ciężka, sztywna, trudna w szyciu | Zabudowy, przyczepy, osłony przemysłowe |
Najprostszy sposób na wybór to zadanie sobie jednego pytania: co ta rzecz będzie robić przez większość czasu? Jeśli będzie wisieć, być naciągana albo składana i chodzi o to, żeby ważyła jak najmniej – ortalion. Natomiast jeśli będzie na czymś leżeć i przyjmować na siebie ciężar ciała, jak poduszka na leżak czy siedzisko ogrodowe – oxford. Jeżeli będzie się ocierać, ciągnąć po ziemi albo przenosić ostre przedmioty – kodura. Jeśli ma wyglądać naturalnie i zestarzeć się z klasą – brezent. Jeśli ma być całkowicie nieprzemakalna pod ciśnieniem i przetrwać dekadę w warunkach przemysłowych – PVC.
Rodzaje ortalionu
Ortalion powlekany PU (przezroczysty)
Podstawowa wersja: bezbarwna warstwa poliuretanu na lewej stronie. Zapewnia wodoszczelność, nie zmieniając koloru materiału od prawej strony. Najtańszy i najbardziej uniwersalny wariant, dobry wszędzie tam, gdzie nie zależy nam na blokowaniu słońca – na pokrowce, worki, podszewki i osłony pracujące w cieniu.
Ortalion srebrny (silver)
Powłoka z dodatkiem srebrnego pigmentu, odbijająca promieniowanie słoneczne. Poza wodoszczelnością daje realne obniżenie temperatury pod osłoną i chroni to, co pod nią, przed blaknięciem. To wersja, po którą sięga się na parasole ogrodowe, markizy, zadaszenia i osłony przeciwsłoneczne – a więc dokładnie tam, gdzie sam cień jest produktem. Znajdziesz ją w naszej ofercie jako ortalion – lekka tkanina.
Ortalion drukowany
Baza z nadrukiem wzoru – od klasycznych pasów po motywy roślinne i moro. Sprawdza się tam, gdzie tkanina jest widoczna i pełni funkcję dekoracyjną: leżaki, poduszki, zasłony tarasowe, torby. Nadruk nanosi się na prawą stronę, powłoka pozostaje po lewej, więc wodoszczelność nie cierpi. Podobny efekt dają wzorzyste tkaniny zewnętrzne, na przykład materiał na leżaki w paski czy tkanina Garden w liście.
Ortalion odzieżowy
Lżejsza odmiana o miększym chwycie, często poliamidowa, przeznaczona na kurtki, wiatrówki, dresy i podszewki. Ma cieńszą powłokę, żeby zachować układalność, i w zamian trochę niższą odporność na słup wody. Do szycia odzieży to zdecydowanie lepszy wybór niż sztywny ortalion techniczny.
Zastosowania ortalionu
W ogrodzie i na tarasie ortalion jest materiałem pierwszego wyboru na wszystko, co ma dawać cień i osłonę przed deszczem, nie obciążając konstrukcji. Parasole ogrodowe, markizy, żagle przeciwsłoneczne, zadaszenia altan i zasłony tarasowe – wszędzie tam niska gramatura przekłada się bezpośrednio na trwałość stelaża i łatwość obsługi. Ciężki materiał na parasolu oznacza szybsze zużycie mechanizmu i większe ryzyko przy wietrze, lekki oznacza konstrukcję, która działa latami. Więcej pomysłów zebraliśmy w tekście o tkaninach w ogrodzie.
Druga wielka grupa zastosowań to pokrowce ochronne. Ortalion świetnie chroni meble ogrodowe, grille, rowery, motocykle, łódki i samochody przed deszczem, kurzem, pyłkami i ptasimi odchodami. Kluczowa jest tu szybkość schnięcia: pokrowiec, który po nocnej ulewie jest suchy przed południem, nie zamyka wilgoci pod spodem i nie doprowadza do korozji ani pleśni. Jeśli planujesz uszyć pokrowce samodzielnie, mamy na to osobny przewodnik: pokrowce ogrodowe szyte samodzielnie.
Trzeci obszar to turystyka i odzież. Namioty, tropiki, płachty biwakowe, worki na sprzęt, kurtki przeciwdeszczowe, wiatrówki, spodnie przeciwdeszczowe i podszewki odzieżowe – ortalion odpowiada tu za lekkość i pakowność, bo składa się do niewielkiej objętości i nie przybiera na wadze po deszczu. W domu przydaje się w rolach, o których rzadko się myśli: podkłady pod maty do ćwiczeń, worki na mokre rzeczy, fartuchy warsztatowe, legowiska dla zwierząt z warstwą nieprzemakalną, torby plażowe i wodoodporne kosmetyczki. Sporo z tych pomysłów rozwijamy w zestawieniu 40 pomysłów na wykorzystanie tkanin wodoodpornych.
Jak wybrać ortalion? Pięć rzeczy do sprawdzenia
- Baza: poliester czy poliamid. Na zewnątrz, gdzie materiał spędzi cały sezon w słońcu – poliester. Na odzież i wszystko, co ma miękko układać się na sylwetce – poliamid. To pierwsze rozstrzygnięcie, bo determinuje resztę.
- Gramatura. Poniżej 70 g/m² to materiał bardzo lekki, dobry na podszewki, worki i płachty, ale prześwitujący i podatny na przetarcia. Zakres 80–110 g/m² to złoty środek na parasole, markizy i pokrowce. Powyżej 120 g/m² wchodzimy w rejon, w którym warto już rozważyć oxford, bo za podobną wagę dostaniesz wyraźnie większą wytrzymałość.
- Rodzaj powłoki. Srebrna, jeśli materiał ma dawać cień lub chronić przed nagrzewaniem. Przezroczysta, jeśli liczy się wyłącznie wodoszczelność, a kolor prawej strony ma pozostać czysty. To decyzja funkcjonalna, nie estetyczna – srebrna powłoka jest widoczna tylko od spodu.
- Słup wody. Ta liczba (w milimetrach) mówi, jakie ciśnienie wody wytrzyma materiał, zanim zacznie przeciekać. Wartości rzędu kilkuset milimetrów wystarczą na osłony i lekki deszcz, powyżej tysiąca radzą sobie z intensywnymi opadami. Żaden ortalion nie zastąpi jednak membrany w warunkach, gdzie materiał jest jednocześnie mokry i dociskany – na przykład pod paskami plecaka.
- Szerokość beli a wymiar docelowy. Ortalion sprzedawany jest na metry z beli o określonej szerokości. Zanim zamówisz metraż, sprawdź, czy Twój największy element mieści się w szerokości bez szwu – jeden szew mniej to jedno miejsce mniej, którym może wejść woda. Przy dużych zadaszeniach to bywa różnica między osłoną szczelną a taką, którą trzeba potem uszczelniać taśmą.
Jak szyć ortalion? Praktyczne wskazówki
Ortalion jest materiałem wdzięcznym w szyciu pod jednym warunkiem: trzeba pamiętać, że każde ukłucie igłą to trwała dziura w powłoce. Tkaniny naturalne po nakłuciu „zasklepiają się”, bo włókna wracają na miejsce. Syntetyk powlekany tego nie robi – otwór zostaje na zawsze. Stąd wynikają wszystkie pozostałe zasady.
Zamiast szpilek używaj klipsów krawieckich albo klamerek biurowych, spinając materiał na marginesie poza linią szwu. Dobierz cienką igłę – rozmiar 70 lub 80, najlepiej typu microtex o bardzo ostrym czubku, która rozsuwa nitki zamiast je rozrywać. Nici wybierz poliestrowe, nie bawełniane: bawełna chłonie wodę, pęcznieje i z czasem gnije w szwie, a poliester zachowuje się tak samo jak sama tkanina. Ustaw dłuższy ścieg, około 3 mm – im mniej ukłuć na centymetr, tym mniej perforacji w linii szwu.
Jeśli materiał klei się do stopki i nie chce przesuwać, załóż stopkę teflonową albo rolkową; w awaryjnej sytuacji pomaga podłożenie paska papieru pod szew i wydarcie go po zszyciu. Krawędzie ortalionu nie strzępią się jak tkaniny naturalne, ale i tak warto je zabezpieczyć – najlepiej szwem francuskim albo płaskim szwem podwójnie zakładanym, który chowa surowe brzegi w środku i dodatkowo uszczelnia linię łączenia. Mamy o tym osobną instrukcję: jak zrobić szew francuski. Jeśli w projekcie pojawia się zamek, przyda się też nasz poradnik jak wszyć zamek.
Przy elementach, które mają być naprawdę szczelne – dnach namiotów, pokrowcach chroniących elektronikę, workach żeglarskich – sam szew nie wystarczy. Linie szwów zaklej od wewnątrz taśmą uszczelniającą do tkanin powlekanych albo przeciągnij po nich preparatem uszczelniającym w płynie. To pięć minut pracy, które decydują o tym, czy pokrowiec faktycznie działa. I ostatnia rzecz: nie prasuj ortalionu gorącym żelazkiem. Poliuretan mięknie i przywiera do stopy żelazka w temperaturach, w których bawełna dopiero zaczyna się prostować. Jeśli musisz wyprostować zagniecenie, użyj najniższego ustawienia przez ściereczkę albo po prostu rozwieś materiał na dobę.
Pielęgnacja i pranie ortalionu
Codzienne czyszczenie ortalionu sprowadza się do przetarcia wilgotną ściereczką – brud nie wnika w strukturę, tylko leży na gładkiej powierzchni. Przy większych zabrudzeniach użyj letniej wody z odrobiną łagodnego mydła i miękkiej gąbki, nigdy szczotki ani druciaka. Jeśli materiał wymaga prania w pralce, ustaw program delikatny do 30 stopni, bez wirowania lub z minimalnymi obrotami. Gorąca woda to najczęstsza przyczyna nieodwracalnego uszkodzenia laminatu: powłoka marszczy się, pęka i zaczyna odchodzić płatami, a wodoszczelność znika.
Zdecydowanie odpuść płyny do płukania i zmiękczacze. Zostawiają na powierzchni cienki film, który niszczy hydrofobowe wykończenie prawej strony – woda przestaje spływać kropelkami i zaczyna się rozlewać, a materiał sprawia wrażenie przemakającego, mimo że powłoka jest nienaruszona. Wybielacze, rozpuszczalniki i preparaty na bazie chloru odpadają z tego samego powodu, tylko szybciej. Suszenie zawsze na powietrzu, w cieniu, rozwieszone – nie w suszarce bębnowej i nie na kaloryferze.
Po kilku sezonach warto odświeżyć impregnację. Fabryczne wykończenie hydrofobowe (DWR) zużywa się od tarcia, promieniowania UV i prania, więc nawet sprawna powłoka PU zaczyna z czasem „zbierać” wodę na powierzchni zamiast pozwalać jej spływać. Spray impregnujący do tkanin technicznych, nałożony na czysty i suchy materiał, przywraca ten efekt w kilkanaście minut. Szerzej piszemy o tym w poradniku jak dbać o materiał wodoszczelny.
Na koniec kwestia przechowywania, o której łatwo zapomnieć. Ortalion należy składać i chować wyłącznie suchy. Zwinięty wilgotny pokrowiec nie spleśnieje, bo syntetyk nie jest pożywką dla grzybów – ale wilgoć zamknięta w zwoju przeniesie się na wszystko, co jest obok, i zostawi zapach, którego potem trudno się pozbyć. Przechowuj luźno zwinięty, nie zagnieciony ostro w kant, bo w miejscu stałego zagięcia powłoka pęka najszybciej.
Najczęstsze błędy przy używaniu ortalionu
- Wybór ortalionu tam, gdzie potrzebna jest odporność na ścieranie. Torba z ortalionu z dnem z ortalionu przetrze się w rogach po jednym sezonie. Dno powinno być z kodury – to standardowe rozwiązanie w produkcji plecaków i nikt go nie stosuje z oszczędności, tylko dlatego, że działa.
- Oczekiwanie oddychalności. Ortalion nie jest membraną i nigdy nią nie będzie. Jeśli kurtka ma pracować przy wysiłku fizycznym, potrzebujesz materiału z membraną oddychającą albo konstrukcji z wentylacją pod pachami. Ortalion doskonale sprawdzi się jako wiatrówka do miasta albo płaszcz na spacer, ale nie na całodniowe podejście z plecakiem.
- Pranie w za wysokiej temperaturze. To błąd numer jeden i praktycznie nieodwracalny. Sześćdziesiąt stopni zamienia sprawny ortalion w tkaninę dekoracyjną w jednym cyklu.
- Prasowanie bez zabezpieczenia. Poliuretan przywiera do gorącej stopy żelazka i zdziera się razem z nią. Zawsze przez ściereczkę i na najniższym ustawieniu – albo wcale.
- Szycie szpilkami i grubą igłą. Dziesiątki niepotrzebnych dziur w miejscach, których nikt potem nie uszczelni. Klipsy i igła 70 rozwiązują problem, zanim powstanie.
- Zbyt duży zapas materiału na naciąganej osłonie. Ortalion się nie rozciąga, więc luz, który zostawisz przy szyciu, zostanie tam na zawsze – będzie zbierać wodę w kałuże i łopotać przy wietrze. Mierz dokładnie i naciągaj mocno.
FAQ – najczęstsze pytania o ortalion
Wodoszczelny – dzięki ciągłej powłoce poliuretanowej woda w ogóle nie przenika przez materiał. Ograniczeniem są szwy, przez które woda może wejść, jeśli nie zostały uszczelnione taśmą lub preparatem.
Sama tkanina tak, jak każdy ciemny syntetyk. Ale wersja ze srebrną powłoką odbija znaczną część promieniowania, więc pod parasolem czy markizą z ortalionu silver jest wyraźnie chłodniej niż pod zwykłą tkaniną w tym samym kolorze.
Tak, i to jest jego znak rozpoznawczy – charakterystyczny dźwięk bierze się z ciasnego splotu i sztywności powłoki. Lżejsze odmiany odzieżowe szeleszczą wyraźnie mniej niż warianty techniczne.
Nie w warunkach domowych. Powłoka PU blokuje wnikanie barwnika, a poliester i tak wymaga barwienia w wysokiej temperaturze, która zniszczyłaby laminat. Materiał wybiera się w docelowym kolorze albo w wersji z nadrukiem.
Zależy od średnicy i liczby klinów, ale praktyczna reguła to zmierzyć jeden klin od czubka do krawędzi, dodać po 2 cm zapasu na szwy z każdej strony i pomnożyć przez liczbę klinów, z uwzględnieniem szerokości beli. Przy standardowym parasolu o średnicy 3 m zwykle wystarcza 4–5 metrów bieżących.
Gramaturą i przeznaczeniem. Ortalion waży 60–120 g/m² i stawia na lekkość, kodura 250–450 g/m² i stawia na odporność na przetarcia. Ortalion na to, co wisi i osłania; kodura na to, co się ociera i dźwiga.
Nie na siedziska – nie ma odporności na ścieranie wymaganej od tkanin obiciowych i nie przepuszcza powietrza, więc siedzenie na nim jest nieprzyjemne. Do mebli zajrzyj do naszej kategorii tkanin obiciowych, a na poduszki ogrodowe wybierz oxford.
Podsumowanie
Ortalion to jeden z tych materiałów, które wygrywają nie uniwersalnością, lecz bardzo precyzyjnym dopasowaniem do zadania. Jest lekki, szczelny, szybko schnie, nie kurczy się, nie pleśnieje i kosztuje niewiele – i dokładnie te cechy sprawiają, że nie ma dla niego dobrej alternatywy wszędzie tam, gdzie tkanina ma osłaniać, wisieć albo dać się spakować do małej objętości. Nie oddycha i nie znosi intensywnego tarcia, ale to nie są wady, tylko granice zastosowania, które łatwo obejść, wybierając do trudniejszych elementów kodurę czy oxford. Jeśli szyjesz osłonę, pokrowiec, parasol albo cokolwiek, co ma przetrwać kontakt z pogodą, ortalion powinien być pierwszym materiałem, który sprawdzisz.
W naszym sklepie znajdziesz ortalion na metry w wersji ze srebrną powłoką, a także pozostałe tkaniny zewnętrzne – kodurę, oxford i materiały wodoszczelne w kilkunastu wzorach i kolorach. Jeśli nie masz pewności, który materiał sprawdzi się w Twoim projekcie, napisz do nas – dobierzemy go razem.
